Laatste Fantastels editie

Laatste Fantastels editie

Zondag 8 april was het zover.  De uitslag van Fantastels 2017 werd bekend gemaakt en ik was daarbij aanwezig. Ik deed mee met twee verhalen. Totaal  deden 98 verhalen mee, waarvan 6 werden gediskwalificeerd. Voor de volledige uitslag verwijs ik naar de website van Fantastels. Dit was de laatste editie. Ik ben blij dat ik met meerdere edities heb meegedaan, want ik heb veel gehad aan de adviezen in de juryrapporten. Ik ben Anaïd Haen dan ook erg dankbaar dat ze al die edities die ze heeft georganiseerd. Natuurlijk ben ik ook de juryleden dankbaar die alles lazen en tips gaven.
Dan nu iets over mijn  verhalen. Op zich ben ik tevreden met het commentaar dat in het juryrapport staat. Er staan mooie complimenten en er hoeft weinig aan de verhalen aangepast te worden. Toch hoopte ik dat mijn verhalen iets hoger in de rangorde zouden eindigen. Laat ik wat vertellen over hoe ik aan inspiratie voor de verhalen kwam, zonder al te veel van de plots weg te geven. Ik wil er namelijk nog iets mee doen.
In deze blog wil ik duidelijk maken hoe inspiratie over iets buiten of in de natuur leidde tot het creëren van een mooie, overtuigende setting. Ik wil niet dat een lezer van mijn verhalen een ‘lege witte kamer’ idee krijgt.

Het verhaal Rozengeur en hartenpijn werd 22e.
Dit verhaal gaat over een man die met zijn tuin meedoet aan de wedstrijd voor de mooiste rozentuin van Nederland. Drie dagen voordat de jury langskomt, maakt een kolonie aardmannetjes zijn leven zuur, waardoor er een hevige strijd om zijn rozentuin losbarst. In dit verhaal draait het erom dat een passie voor je hobby kan doorslaan in fanatisme met vervelende gevolgen.
Jurylid Gerard van den Akker vertelde op het podium zijn mening over dit verhaal. Na een korte inleiding over het begin, vertelde hij dat het heel bloederig werd, maar dat hij het heel erg grappig vond. Hij noemde het een hele leuke slapstick. Dat vond ik fijn om te horen.
Normaal gesproken stop ik niets van mezelf in een verhaal, maar bij Rozengeur en hartenpijn is toch iets in het verhaal overstraalt. Toen ik dit verhaal bedacht, kwam mijn frustratie over slakkenplagen om de hoek kijken. Sinds een paar jaar doe ik aan moestuinieren. Elk jaar worden mijn groentes en aardbeien aangevallen door hongerige slakken. Bepaalde slasoorten, aardbeien en kruiden worden volledig kapot gemaakt, omdat die beesten alles opeten. Verder laten ze slijmsporen achter op de frambozen en tomaten. Verschrikkelijk! Zo bont als Henk en de aardmannetjes het in Rozengeur en hartenpijn maken, hebben ik en de slakken het gelukkig nooit gemaakt. Dat zal ook niet gebeuren. 
Voor dit verhaal verdiepte ik me in rozensoorten, zodat ik een prachtige rozentuin kon creëren. Niet in het echt, want dat kost veel tijd, geld en energie.
Rozen zijn hele mooie bloemen. Niet die eenvoudige stelen van de AH, maar de grote kleurrijke, geurige, fluweelachtige varianten die je bij kwekers kunt kopen. Ja, ik weet het. Een overdaad aan bijvoeglijke naamwoorden in een zin ;P Tijdens mijn research voor dit verhaal kwam ik op internet zulke prachtige exemplaren tegen dat ik besloot om dit jaar ook twee soorten in mijn tuin te plaatsen.

In de ban van de meerminnen eindigde op de 34e plaats. Jurylid Rianne Lampers vertelde op het podium dat ze het een mooi verhaal vond. In dit verhaal staat de bijzondere vriendschap tussen het meisje Mare en een meermin centraal. Het draait om het maken van belangrijke keuzes die je leven veranderen en het nemen van verantwoordelijkheid als je een verkeerde keuze maakt.
Vorig jaar las ik op internet een paar artikelen over het sterven van koraalriffen en coralbleeching. Dat bracht me op het idee om Mare, de hoofdpersoon van dit verhaal, in het leven te roepen. Mare houdt van het koraalrif en van de meerminnen die er wonen. De meerminnen zijn niet de vrolijke wezens, zoals je van Disney gewend bent. Daarom is iedereen in het dorp (behalve Mare) bang voor hen. Bij het creëren van de setting maakte ik gebruik van herinneringen aan twee vakanties op Bali. Ik heb daar een paar keer gedoken en gesnorkeld boven koraalriffen. Daardoor weet ik hoe het onder water klinkt als papegaaivissen aan koraal knagen, verderop vissers bezig zijn met dynamietvissen, hoe vissen op je reageren als je dichterbij komt, de diversiteit aan kleurrijke vissen, hoe anemonen er van dichtbij uitzien. Ik heb zelfs een keer een drift dive gedaan. Daarbij spring je in een stroom boven het koraal en word je met de stroming meegevoerd boven het koraal. Daardoor lijkt het of je zweeft, terwijl alles onder je voorbij schiet. Ik stelde me voor dat Mare zich zo zou voelen als Zilver met haar boven het rif zwom.
Die onderwaterwereld is prachtig en dat gevoel probeerde ik aan de lezer over te dragen. Toen ik dit verhaal schreef, had ik Lembongang Island in gedachte, maar dan met een andere cultuur. Hier was een zeewier farm (bezocht tijdens een excursie), net als in het dorp van het verhaal. Tegenwoordig wordt daar geen zeewier meer verbouwd. Natuurlijk had ik ook research gedaan naar de flora & fauna van eilanden als Lembongang en de Gili eilanden, want alleen herinneringen zijn niet voldoende voor het creëren van een overtuigende setting.

Ik ga met het jurycommentaar aan de slag. Daarna kijk ik of ik de verhalen ergens kan onderbrengen, zodat meer mensen ze kunnen lezen. Als dat niet lukt, dan zet ik ze op een gegeven moment online.